donderdag 10 oktober 2013

Onder dubbel toezicht


Mary Ann Doane beschrijft het volgende (p.452):

 “Fanon, although he focuses upon black male subjectivity in this respect, produces an extremely insightful analysis of the representational power of racism and of its intersection with the psychical. And because this analysis circulates around questions of vision, visibility and representability, there is a sense in which it is strongly applicable to black woman, who are the objects of a double surveillance linked to race and gender.”

 Vooral door de laatste zin van deze citaat moest ik aan Halle Berry denken.
“Zwarte vrouwen, die onder dubbele toezicht staan door hun ras en geslacht.”
Het was namelijk pas in 2002 dat er voor het eerst een zwarte vrouw werd gekozen als beste actrice voor een Oscar, Halle Berry dus.
De eerste zwarte man (Sidney Poitier) had in 1963 voor het eerst de eer om zo’n beeldje te ontvangen voor de beste hoofdrol. Als je je daarnaast ook nog eens bedenkt dat de Oscars al sinds 1929 worden uitgereikt, dan blijkt inderdaad wel dat zwarte vrouwen onder die dubbele toezicht hebben moeten lijden.
Hieronder de clip van het win-moment van Halle Berry. Ze is er enorm emotioneel onder dat ze als zwarte vrouw dit beeldje heeft gewonnen en benadrukt in haar speech nog eens hoe lang dit heeft moeten duren. Dat dit eindelijk de deuren opent voor andere zwarte vrouwen.

woensdag 9 oktober 2013

No male hero



 “One might suggest here that the streamlined ease of projection that invites the male spectator to align himself with the perspective of the male hero in fact exists to simplify and to pacify the mechanism of intermale identification- wich I suggest is a much thornier business that the enchanted fiction fo identificatory ease proposes.” (p.230-231, Géricault and “Masculinity”, N. Bryson)


Deze clip gemaakt door Xavier Dolan is in Frankrijk gecensureerd voor jongeren tot zestien jaar. Deze clip heeft veel los gemaakt, was dagenlang onderdeel van gesprek en is zelfs van enkele zenders verbannen. De video maakt echter dat wij ons ongemakkelijk voelen, wat te maken heeft met het geweld maar ook met ons perspectief. De hiërarchie tussen de jonge mannen onderling, plaatst één van hen in de martelaarsrol, als slachtoffer van pesterijen. Al in het begin van de clip worden voortekenen gegeven van zijn kruisiging. Zijn lichaam wordt aan het eind van de video stuk gemaakt,
zonder behoud van een masculiene idealisatie waar Bryson later in zijn tekst naar verwijst.
Wij identificeren onszelf visueel met de dader en worden in de songtekst aangesproken door het slachtoffer.





 
 

 
 



Masculinity: Axe Commercial


"I begin with one of the first lessons that men might take to heart from feminism and learn to apply to their own situations: that gender is primarily a cultural construction, and for all, for men and women alike. Which at once locates masculinity not as naturally given, but as construction, and as a continuous construction that has to go until the subject's dying day. To be a subject constructed as a male involves a necessary masquerade, the masquerade of masculine." (N. Bryson, 231)

In dit citaat legt Bryson uit dat masculinity, oftewel mannelijkheid, gevormd is door de cultuur en dat de man dit masker van mannelijkheid zal moeten dragen tot hij zijn laatste adem uitblaast. Om het mannelijk subject te zijn is het nodig om de masquerade van mannelijkheid op te houden. Alle culturele constructen die mannelijkheid tonen zullen duidelijk moeten zijn wanneer het subject een man is in een film of een schilderij. Vrouwen zijn ook onderhevig aan eenzelfde masquerade, maar deze masquerade bestaat uit vrouwelijke constructen zoals Mulvey het benoemt.
In deze commercial staat de mannelijkheid centraal door aspecten zoals het ontblote bovenlichaam, zijn rol als redder en het laten zien van zijn kracht wanneer hij aan het worstelen is met de haai. Echter is de geur van de man belangrijker dan al deze aspecten, als we Axe mogen geloven. Vrouwen zullen zelfs voor je kiezen wanneer je een astronautenpak draagt en geen enkel aspect van mannelijkheid zichtbaar is.

Beauty and the geek makeover

"She has heavy eyebrows, keeps her hair bound tightly in a bun, and wears glasses, a drab dress and heavy shoes. By the time of the shot discusses earlier, signalling ther transformation in a beauty, the glasses have disappeared, along with the other signifiers of unatractiveness." - Mary Ann Doane, The female spectator

In "The Beauty and the Geek" worden aantrekkelijke vrouwen (the beauty) gekoppeld aan onaantrekkelijke mannen (the geeks). De vrouwen moeten zorgen dat de mannen aantrekkelijker worden en de mannen moeten zorgen dat de vrouwen intelligenter worden. Hoogtepunt van de show is de make-over van de mannen. De vrouwen zorgen dat de mannen een 'goed' kapsel krijgen, in plaats van veel gezichtsbeharing en een onverzorgd kapsel ("she has heavy eyebrows, keeps her hair boudn tightly in a bun"), de bril wordt vervangen door lenzen ("glasses"), en de geeks krijgen een hippe nieuwe outfit ("drab dress and heavy shoes"). Dat maakt deze make-over een stereotype klassieke hollywood make-over, maar dan bij de man in plaats van bij de vrouw.
Is het verwijderen van gezichtsbeharing, een bril, en het aandoen van hippe kleding om een persoon van onaantrekkelijk naar aantrekkelijk te maken dan toch niet zo genderspecifiek als Doane ons wil doen geloven?

dinsdag 8 oktober 2013

Expositie MAMbo


Afgelopen mei was ik naar de prachtige Italiaanse stad Bologna, daar heb ik het  MAMbo (Museo d’Arte Moderna di Bologna) bezocht. In dit museum was een tentoonstelling die prachtig aansluit bij dit vak, Autoritratti. Iscrizioni del femminile nell’arte italiana contemporanea, een expositie over de relatie tussen vrouwen en kunst in Italië. In deze tentoonstelling waren alleen kunstwerken van vrouwelijke kunstenaressen. Het museum schrijft zelf over deze tentoonstelling:

‘The initial hypothesis was transformed into the possibility of staging a major exhibition, with the aim of calling attention to the need to identify new tools of analysis and narration in order for us to become fully aware of the richness of the female contributions and positions that nourish the vitality of today’s art, in the awareness that connotations of gender are a far from marginal factor in shaping the social and symbolic dynamics that characterise its presence on the public stage.
Autoritratti does not constitute an exhaustive survey of female art in Italy or a celebration of women’s genius, nor is it an attempt to define any specific characteristic of gender. Rather it sets out to show the difference through a multiplicity of positions and practices.’ (MAMBo Exhibition’s sheet: http://www.mambo-bologna.org/files/documenti//fogli%20di%20sala//foglio%20di%20sala%20EN.pdf)

Naar mijn mening is zo’n soort tentoonstelling een goed voorbeeld van hoe je naar vrouwen kunt kijken op een vernieuwende manier. Juist om dat deze tentoonstelling de diversiteit laat zien van kunst die gemaakt is door vrouwen, ook laat het veel werken die zien die gaan over de positie van vrouwen in de maatschappij.

Het werk wat ik het interessants vond en me nog lang is bij gebleven is van Daniela Comani, haar werk Daniela Comani’s Top 100 Films (2012). Voor haar installatie heeft ze gebruik gemaakt van film posters, dvd hoesjes, etc. Ze heeft op deze posters en hoesjes de mannelijke versie van een woord, King, men, father, gentlemen, vervangen door de vrouwelijke versie, Queen, women, mother, gentlewomen. Hierdoor ontstaat er een kritische noot en valt het extra op hoeveel filmtitels er mannelijk gegenderd zijn.

Naast de kritiek op hoe er gekeken wordt naar vrouwen of mannen, zijn dit soort tentoonstellingen heel nuttig omdat het ook een andere manier van kijken laat zien. 

maandag 7 oktober 2013

Cerulean Blue






 The only thing the subject can do in order to fight the doxa is to try to undo the objectification/mortification of the self through the practice of writing or representing. But the assertion of an alternative discourse of her/his own is impossible because the subject cannot avoid using the elements of the discourse which preceded it to build op a private one. The doxa will be lurking even behind the most individual style of discourse developed by the subject. (van Alphen, Masculinity).



Jezelf zien door de ogen van een ander, en daarmee niet ontkomen aan wat je representeert. Dat komt in deze venijnige speech van Miranda Priestly (Meryl Streep) haarfijn naar voren. Andy (An-dre-ah), is zich niet bewust van welke vorm van fashion dan ook en gaat het eigenlijk vanuit de fashionindustrie niet meer dan een uit de hand gelopen verkleedpartijtje is. Miranda wijst haar echter op het feit dat de fashionindustrie een soort doxa op zichzelf is. Het selecteert en dicteert wat men draagt, en daarmee een deel van wat/wie men is. En hoewel Andy een eigen doxa probeert te zijn/ te ontwikkelen, ontkomt ze niet aan het feit dat die eigen identiteit ook voortkomt uit de heersende mogelijkheden die de dominante identiteit bieden. Hoe Andy zich kleed, komt voort uit het aanbod van de winkels, wat weer voorkomt uit de keuzes die Miranda maakt over wat fashionable is.
'however, that blue represents millions of dollars and countless jobs and it's sort of comical how you think that you've made a choice that exempts you from the fashion industry when, in fact, you're wearing the sweater that was selected for you' 

vrijdag 4 oktober 2013

She's the Man - Female transvetism


Male transvetism is an occasion for laughter; female transvetism only another occasion for desire. Thus, while the male is locked into sexual identity, the female can at least pretend that she is other - in fact, sexual mobility would seem to be a distinguishing feature of feminity in its cultural construction. Hence, transvetism would be fully recuperable. The idea seems to be this; it is understandable that woman would want to be man, for everyone wants to be elsewhere than in the feminine postion. (Mary Ann Doane, p.232)


She's the Man is een romantische comedy gebaseerd op Twelfth Night van Shakespeare waarin één van de belangrijkste aspecten is dat Viola zich voor moet doen als man om haar doel te bereiken. In de film moet Viola ook steeds wisselen van kleding en haar 'sexual identity' om overtuigend over te komen en dit is voor zowel mannen als vrouwen een manier om haar te zien als 'sexual object'.

Ook aan het einde van de film als de ware identiteit van Viola aan het licht komt wordt er  niet eens heel dramatisch gedaan over het feit dat ze zich als man heeft voor gedaan en dat benadrukt de woorden van Doane: it is understandable that woman would want to be man, for everyone wants to be elsewhere than in the feminine postion. En dat terwijl er vijf minuten eerder in de film wel 'vreemd' wordt gedaan over het feit dat ze denken dat Sebastian (Viola's tweelingbroer) een vrouw is en hij echt wilt bewijzen dat hij geen vrouw is wat ook nog eens benadrukt dat male transvetism an occasion is for laughter.